Maya – Abdurrahim Karakoç

Beğendi iseniz lütfen paylaşın
  • 20
    Shares

“Sılaya dön” diye mektubun geldi;
Sılayı sılada yitirdim anam.
Biten takvimlere sattım gençliği,
Uykuyu rüyada yitirdim anam.

Özü bulmak için indim derine;
Göç değdi ellerim dost ellerine.
Salınca gönlümü mahşer yerine,
Dünyayı dünyada yitirdim anam.

Öteyi ötede, burayı burda,
Güneşin nurunu bir başka nurda,
İsa’yı çarmıhta, Musa’yı Tur’da
Ademi’i Havva’da yitirdim anam.

Kapattım kapımı of ile ah’a,
Açtım penceremi sonsuz sabaha.
Ağrımı, sızımı sorma bir daha,
Onları orada yitirdim anam.

Bu hiç o herşeyden verince müjde.
Silindi hayaller kalmadı gözde.
Aşkım çiçek açtı yandığı közde,
Aklımı sevdada yitirdim anam.

Ölçtüm ve düşündüm inceden ince;
Sıyrıldı kılıftan “son” ile “önce”.
Manalar zihnimde şekillenince,
Ben beni aynada yitirdim anam.

Önce kökü dalda, dalı çiçekte;
Çiçeği meyvede; meyveyi renkte;
Var olan her şeyi bir çekirdekte,
Onu da MEVLA’da yitirdim anam.

Abdurrahim Karakoç / Dosta Doğru

Bunları da Sevebilirsiniz

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir