Faik Ali Ozansoy

Beğendi iseniz lütfen paylaşın
  • 12
    Shares

Şair. 1876’da Diyarbakır’da doğdu. Süleyman Nazif’in kardeşi ve Sait Paşa’nın oğludur. İlk ve ortaöğrenimini orada yaptı. İstanbul’da Mekteb-i Mülkiye’yi (siyasal bilgiler okulu) bitirdi. Bursa’da maiyet memuru olarak göreve başladı. Sındırgı, Burhaniye, Pazarköy, Mudanya kaymakamlıklarında Midilli, Beyoğlu, Üsküdar, Kütahya mutasarrıflıklarında bulundu. Mütarekeden sonra (1918) Diyarbakır valiliğine atandı. Kısa bir süre sonra, bu görevinden ayrılarak İstanbul’a döndü. Dahiliye Nezareti (Bakanlığı) müsteşarlığından emekli (1931) oldu. Ayrıca Mülkiye’de Fransızca öğretmenliği de yaptı. 1950’de Ankara’da öldü; Zincirlikuyu Mezarlığı’nda, Abdülhak Hamit’in yanına gömüldü.

Faik Ali Ozansoy, Servet-i Fünun şairlerindendir. Daha sonra Fecr-i Atik topluluğunun başında da yer almıştır. Şiirlerinde, dil ve teknik yönünden Abdülhak Hamit ve Tevfik Fikret’in etkisi görülür. Aşırı duygusal, hayalci ve romantik bir şairdir. Ağır ve özentili bir dille, kadın, aşk, hüzün gibi konuları işlemiştir. Kimi şiirlerinde doğa ve toplumsal öğeler ağır basar. Genel olarak, şiirde büyük başarı gösterememiş, Abdülhak Hamit taklitçiliğinden kurtulamamıştır.

[the_ad id=”6546″]

Kitapları:
Şiirler:
Fani Teselliler (1908)
Temasil (1913)
Elhan-ı Vatan (1915)

Oyun:
Payitahtın Kapısında (1918)
Nedim ve Lale Devri (Manzum, 1950)

Ötekiler:
Mithat Paşa (biyografi, 1908)
Şair- i Azam’a Mektup (1923)

[the_ad id=”5196″]

Bunları da Sevebilirsiniz

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir