Kar – Sabri Altınel

Beğendi iseniz lütfen paylaşın
  • 6
    Shares

Bu ağır saate, başkalaşan saate,
Göçebe bulutlar gibi evler yeryüzünde,
Dumanlı bir suda kımıldayan ışıklar gibi.
Beklemenin ağrıyan değişmezliği,
Doğumlarda uzak bir ağaç sessizliği,
Ellerin yavaş yavaş soğuduğu yerde.

Kar iniyor kapılara akşamdan beri kar,
Beyaz bir derinliğe götürür seni,
Beyaz bir hüzne sürükler, bir belleğe
Ölüleri unutan, ıssız ağıllar.
Gözyaşı tükenir yüzünde, yüzünde,
Çınlar yenik sessizliği yoksulluğun,
Kim görür ölümün sokağa indiğini;
Ağlar gecenin alanında çocuklar.

Yaşamları yağmalanmış insanların,
Ama incecik yürekleri
Yaralı ve çıplak bir ışık evlerde,
Eski duvarlara yansımış yazgıları,
Ömürlerin savrulduğu yerde
Korkuyla uyanırlar geceyarıları
Artık başka bir yer yok gidecekleri.

Soğuk kışlar alır götürür bizi,
Uzaklaştırır kendimizden,
Boşalır evlerin içleri;
Kırık dökük düşler pencerelerde,
O rüzgarsız mezarlıklar gibi,
Sofraların azlığı ezik bir yürekle,
Görmüyor musun insanı insanı,
İnsanı,
Acı çağımızdaki insanı,
Günün içinde geleceğin başladığı yerde.

Sabri Altınel

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir