Osman Cemal Kaygılı

Beğendi iseniz lütfen paylaşın
  • 6
    Shares

Yazar. 1890’da İstanbul’da doğdu. Cezri Kasım Paşa İptidaisi’nde (ilkokulunda), Eğrikapı Merkez Rüştiyesi’nde (Ortaokulunda), Menşe-i Küttab-ı Askeriye’de (askerlikle ilgili katip okulunda), Erkan-ı Harbiye-i Umumiye (Genelkurmay) dairesinde katip oldu. Sadrazam Mahmut Şevket Paşa’nın 1913’te öldürülmesiyle ilgili görülüp Sinop’a sürgün edildi. Birinci Dünya Savaşı’nda gezici askeri birliklerde katiplik görevini sürdürdü. Hastalandı; sağlık nedeniyle (1918) emekli oldu. Geçim zorluklarını yenebilmek için sütçülük, Haliç vapurlarında biletçilik, semt pazarlarında gezici satıcılık yaptı. Cumhuriyet’in ilanından sonra açılan İstanbul İmam Hatip Okulu’nda (1925-1931), Çemberlitaş Erkek Ortaokulunda (1931-1932), Fener Rum Kız Lisesi’nde (1932-1945) Türkçe öğretmeni olarak çalıştı. 9 Ocak 1945’te İstanbul’da öldü. Mezarı Otakçılar’dadır.

[the_ad id=”6546″]

Kaygılı, hikaye ve romanlarıyla tanınan bir yazarımızdır. Konu, dil, yöntem bakımlarından Hüseyin Rahmi geleneğini sürdürmüştür. İstanbul’un kıyı semtlerinde yaşayan insanları anlatmaya çalışmıştır. Yapıtlarında gülmece (mizah) öğesi ağır basar. Bu nedenle, onu bir gülmece yazarı olarak değerlendirmek de yanlış olmaz. Herkesin anlayabileceği yalın bir dille yazmıştır. Sık sık halkın kullandığı deyimleri kullanmış; birçok hikayelerinde yahudi, laz, çingene ağızlarını (şivelerini) yansıtmaya çalışmıştır. En önemli yapıtı olan “Çingeneler” romanında, güçlü gözlem yeteneğiyle, çingenelerin canlı ve renkli yaşamlarını, gelenek ve göreneklerini sergiledi. Bu roman, kurgusundaki dağınıklığa karşın, edebiyatımızdaki “halk romanı” (popüler roman) türünün en başarılı örneği sayılır. Tüm yapıtlarında, zengin bir halkbilim (folklor) malzemesi vardır. Ortaoyununda “kavuklu”, “pişekar”, “zenne”, rollerine girip oyunculuk yapmış; oyunlar da yazmıştır.

[the_ad id=”5715″]

Kitapları:

Hikaye: Eşkiya Güzeli (1925), Sandalım Geliyor Varda (1938)

Roman: Çingeneler (1939), Bekri Mustafa (1944), Aygır Fatma (1944)

Oyun: Üfürükçü (1940)

İnceleme, derleme: İstanbul Argosu Lugatı (basılmadı), İstanbul’da Semai Kahveleri ve Meydan Şairleri (1937)

Not: Tiyatrolarda oynamış birçok oyunu ve gazetelerde tefrika edilmiş birkaç romanı kitaplaşmadı.

[the_ad id=”5196″]

Bunları da Sevebilirsiniz

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir