Enver Naci Gökşen

Beğendi iseniz lütfen paylaşın
  • 4
    Shares

Yazar. 1916’da İstanbul’da doğdu. İlk ve ortaokulu Üsküdar’da okudu; İstanbul Öğretmen Okulu’nu, Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü edebiyat bölümünü bitirdi. Adapazarı, Bandırma ortaokullarında, Haydarpaşa Lisesi’nde, İstanbul Belediye Konservatuvarı’nda, İstanbul Eğitim Enstitüsü’nde 40 yıla yakın Türkçe ve Edebiyat öğretmenliği yaptıktan sonra emekli oldu. 14 Ocak 1986’da İstanbul’da öldü. Anısını yaşatmak için, eşi tarafından “Enver Naci Gökşen Çocuk Edebiyatı Ödülü” kuruldu.

[the_ad id=”6546″]

1935’te öğretmen okulunda okurken çeviri, röportaj türündeki deneme çalışmalarıyla edebiyata giren Gökşen, Servet-i Fünun, Yarımay, Türk Dili, Ilgaz vb. dergilerde yayınladığı dil ve eğitim, eleştiri, hikaye, inceleme yazılarıyla; çocuk edebiyatına ilişkin çabalarıyla tanındı. Hikayeleri, Ömer Seyfettin’in öncülük ettiği klasik hikaye özelliklerini taşır; olaylara dayalı; giriş, gelişme, sonuç sırasına göre kurulmuş, ders verici, eğitsel niteliklidir. Ayrıca, çocuklara yönelik hikayeler, radyo oyunları, yardımcı ders kitapları da yazmıştır.

[the_ad id=”5715″]

Kitapları: 

Hikaye: İnan Bana (1939), Son Çare (1942), Durakta Bir Adam (1949), Çardak Altı (1951), Elebaşı (1964), Dördüncü İyilik (1967), Ayça (1970)

Anı: Eski Bir Öğretmenin Anıları (1983)

İnceleme: Çocuklar İçin Edebiyat (1960), Mehmet Emin Yurdakul (1963), Örnekleriyle Çocuk Edebiyatımız (1966), Behçet Kemal Çağlar (1970)

Yardımcı Ders Kitabı: Kompozisyon İlkeleri ve Antolojisi (1969)

Çocuk Kitapları: Masal İçinde Masal (1958), Nasıl Yetiştiler (1977), Dağarcık (1977), Nar Tanesi (1983), Armağan (Radyo oyunları, 1983)

[the_ad id=”5196″]

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir