Bahai Mehmet Efendi

Beğendi iseniz lütfen paylaşın
  • 1
    Share

Dîvan şairi. Bahai Mehmet Efendi, 1595 yılında dünya geldi. Hasancan ailesinden, Abdülaziz Efendi’nin oğludur. Medrese öğrenimi gördü. Kadılıklarda bulundu. Anadolu ve Rumeli kazaskerliği yaptı. Son görevi, şeyhülislâmlıktı. “Şeyhülislâm Bahaî” diye anılır. 1654 yılında hayata veda etti.

Şeyhülislâmlık dönemlerinin mücadele içinde geçmesinde devrin çok karışık olması yanında kendisinin sert mizaçlı ve asabî oluşunun da rolü vardır. İmam Birgivî’den (ö. 1573) sonra devam eden tarikat ve şeriat taraftarları arasındaki çatışmalar Bahâî Efendi zamanında en hararetli dönemini yaşamış, kendisi tarikat erbabı tarafına meyilli ve bazı kayıtlara göre Mevlevî muhibbi olduğu halde Kadızâdeliler’den çekindiği, belki de bir olay çıkmasını istemediği için tarikat taraftarlarının bazı davranışları aleyhine fetva vermiş, fakat el altından onları korumuştur. Kâtib Çelebi, kendi döneminde gündemde olan coğrafî konular ve keşifler hakkında Bahâî Efendi’den istediği desteği göremediği için onu tenkit etmiştir. Ayrıca tütün içmenin mubah olduğuna dair verdiği fetva lehinde ve aleyhinde bazı kanaatlerin ileri sürülmesine sebep olmuştur.

Az ve özü amaç edinen, özellikle gazellerinde büyük ustalık gösteren bir şairdir. Hem çağındaki hem de sonra gelen şairler üzerinde etkili oldu. Gazellerine birçok nazireler ve tahmisler yazıldı. Dil ve anlatımındaki akıcılık,
buluşlarındaki incelik ve manzumlarındaki seçkinlikle dikkati çekti.

Başlıca eserleri:
1933’te basılan Dîvan’ın yazma nüshaları İstanbul kitaplıklarındadır.

Bunları da Sevebilirsiniz

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir