Ayrı Yar – Cenk Koyuncu

Beğendi iseniz lütfen paylaşın
  • 1
    Share

Ayrı Yar

Künyemi kaybettim, hükümsüz bir kimlik neyse oyum şimdi ;
caddelerin ışıklarını yanık bırakarak çıkıyorum şehirden,
elimi görmeyen, elimi tutmayan bu yerde oynayacak birşeyim
kalmadı artık ; kalmadı bende biriken çölü ve denizinden parçası :

—Kumun ve suyun…

Çiçekler sararmış, sonbahar en çok ağaçlara yakışıyor, bir de
aklımı tekmeleyip duran gençliğime, O Wells’i daha iyi anlar oldum
sara her yandan bulaşıyor, ben kendi meczupluğumda kalmalıyım ;
kurusa da gölünü terketmeyen bir sandal gibi korunmalıyım :

—Yatağında ve çürüyerek…

Aşk tazeler şimdi, demlenir tomurcuk zamanın ince ayarında ;
yeşerir kendini yatağına bırakan ne varsa o coşkuyla akar,
zamansız açışlarında kurur, küser toprağa ve hayata anlam
her aşk bilir tükeneceğini sonbaharında ! Arayanın yanlış eli :

—Okşanan ve tokatlanan…

Heyecan arama boşuna, giden bilmez ne göreceğini, kalan üzülür ;
yaşamın özürlüsü döner kendine yeni bir parça eklemek için anılarına
yeni hayatlar aralanır, gün ve hesap değişir ; başka kapılara açılır kapılar
çukurun örter seni, kendini kaz bırakıldığın uçurum başlarında ; önünde :

—Yar ve yâr!

(Gösteri, Sayı: 243)
Cenk Koyuncu

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir