Abdülkadir Bulut

Beğendi iseniz lütfen paylaşın

Abdülkadir Bulut

Şair. Abdülkadir Bulut, 1943 yılında Mersin’in Anamur ilçesine bağlı Akine köyünde dünyaya geldi. 1967 yılında Anamur İlkokulu’nu bitiren Abdülkadir Bulut, daha sonra başladığı Akşehir İlköğretmen Okulu’ndan 1966’da mezun oldu. 1961-1966 yılları arasında Anamur ve Kırıkhan’ın köyleri ile İstanbul’da öğretmen olarak çalıştı. 1966’da politik nedenler ile bakanlık görevine alınan Bulut. Danıştay’da göreve iade için dava açtı ve üç yıl sonra öğretmenliğe geri döndü.

İlk başlarda şiirleri Varlık ve Türk Dili dergilerinde yayınlanır; ancak asıl ismini duyurması 70’li yıllarda olur. İlk şiir kitabı “Sen Tek Başına Değilsin” 1976 yılında yayınlanır. Peki nedir Abdülkadir’i bu kadar önemli yapan? Hayır hemşehrim diye kayırmaca yok; ama şiirlerinde Yörük-Türkmen kültüründeki ağıtlardan türkülerden esintiler, Anamur’un doğasını hissettiren dizeleri; onu yöresel kültürü evrensel kültüre taşıyan bir sanatçı formatına yükseltiyor. Başta yazmış olduğum anı bunun kanıtıdır. Toprağa değer verirsen sana buğday verir, toprak unutmaz. Unutmamıştır. Yıllar sonra bile, Anamur içerisinde “Abdülkadir Bulut” ismi bir “kasabalı olmayanın” ağzında duyulursa verilen değer hatırlanır.

Abdülkadir Bulut’un şiir ve yazıları 1960 yılından itibaren Elif, Türk Dili, Şölen, Yeditepe, Forum, Soyut, Varlık, Dost, Sanat Emeği ve Yazko Edebiyat gibi dergilerde yer aldı. Bulut, yapıtlarında yaşadığı gerçekleri dizeleştitirken “devrimci bir öze, devrimci bir öfke” ile varmak isteğini dile getirdi. Şair, 1974 yılında Milliyet Sanat Dergisi En Başarılı Genç Şair Ödülü’nün sahibi oldu.

Abdülkadir Bulut, 08 Ağustos 1985 yılında Silifke’den Anamur’a giderken geçirdiği trafik kazasında vefat etmiştir.

Bulut, verdiği söyleşilerden birinde kendisiyle ilgili: “Benim yaşamım, çizilmiş bir haritaya benzer. Ve o harita üzerine yoksul köyler düşünün. O yoksul köylerde, yürürlükte bir tek şey vardır, o da açlık. İşte o açlığın egemen olduğu köylerden birinde bir öğretmen olduğuma göre, benim yazı yazmam bazı koşullara bağlı olması gerekir. Bunlardan ilk sosyal devrimlerdir” sözlerini sarf etti.

Hasan Efe, Abdülkadir Bulut’un 1982 yılında çıkardığı “Yakımlar” adlı kitabı için şu değerlendirmeyi yapmıştır: “Dikkat edilirse yakımlarda ölçü ve kalıp yok. Uyaklar düzensiz olarak kullanılmış. Türk Halk Edebiyatı’nın önemli bir özelliği de (koşuklarda) biçim ve uyaktır. Birçok halk ozanının ve halk koşuklarının çoğu unutulmamış, günümüze kadar gelmiştir. Bunun önemli bir nedeni, dize sonlarındaki uyaklardır diyebiliriz. Bu uyaklar ya da yakın sesler, koşukların unutulmasını önlemiş ve halkın belleğinde kolayca kalmıştır. ‘Yakımlar’da böyle ses benzerliği ya da uyak olmadığı için ezberlenememekte ve unutulmaktadır.”

ESERLERİ

ŞİİR:

  • Sen Tek Başına Değilsin (1976)
  • Acılar Yudumdur (1981)
  • Kahveci Güzeli (çocuk şiirleri, 1981)
  • Yakımlar (1982)
  • Gözyaşları da Çiçek Açar (1983)
  • Sen Tek Başına Değilsin II (1984)
  • Yurdumun Şiir Defteri (1985)
  • Ülkemin Şiir Atlası (tüm şiirleri, 1987).

Bunları da Sevebilirsiniz

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir