Perdeler – Necip Fazıl Kısakürek

Beğendi iseniz lütfen paylaşın

Perdeler

Perdeler, hep perdeler…
Her yerde, her yerdeler.
Pencerede, kapıda,
Geçitte, kemerdeler…
Perdeler, hep perdeler…

Ya benim sevdiklerim,
Şimdi nerde, nerdeler’
Önü bomboş perdenin;
İçerde, içerdeler!
Perdeler, hep perdeler…

Gönülde asıl perde;
Onu hangi göz deler?
Surat maske altında,
Sis altında beldeler.
Perdeler, hep perdeler…

Perdeye doğru akın;
Atlılar, piyadeler.
Yollar, yönler dolaşık;
Değişik ifadeler.
Perdeler, hep perdeler…

Bir tohumda bin gömlek.
Giyim giyim fideler.
Kalpler dilini yutmuş;
Bangır bangır mideler.
Perdeler, hep perdeler…

Son noktada perde;
Çevrilmiş seccadeler.
Orada işte, işte,
Ölümden azadeler!
Perdeler, hep perdeler…

Necip Fazıl Kısakürek

“Annem hastanedeydi. Ziyaretine gitmiştim… Beyaz yatak örtüsünde, siyah kaplı, küçük ve eski bir defter… Bitişikte yatan veremli genç kızın şiirleri varmış defterde… Haberi veren annem, bir ân gözlerimin içini tarayıp:

-Senin dedi; şair olmanı ne kadar isterdim!

Annemin dileği bana, içimde besleyip de on iki yaşıma kadar farkında olmadığım bir şey gibi göründü. Varlık hikmetinin ta kendisi… Gözlerim, hastane odasının penceresinde, savrulan kar ve uluyan rüzgâra karşı, içimden kararımı verdim:
-Şair olacağım!
Ve oldum.” Necip Fazıl Kısakürek

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir