Bir Varmış – Arif Dino

Beğendi iseniz lütfen paylaşın

Bir Varmış

Yok’u
Yok eden
Var oldu akıl
Renkten, sesten, rayihadan
Mest oldu akıl,
Kendini inkar etti.
His. sevgi. aşk yolundan
Yok’a döndü akıl,
Yok’a vardı.
Yok’un yok’u var
Varlık.
Var’a vardı akıl,
Yok’dan bir kadın.
Var’dan bir erkek.
Çok çocukları oldu,
Rivayete göre
Bahtiyar yaşadılar.

Arif Dino

Arif Dino ile yapılan bir söyleşi’den
“Ben mensur şiir taraftarıyım ve şifahi bir şairim. Şiirlerimi yazmam, söylerim. Şiirde vezin ve kafiye ancak bir yardımcıdır, fakat şiirin esasını bunlar teşkil etmez. Ben şiirde vezin ve kafiyeyi bir elbise telakki ediyorum. Elbise ne kadar güze! olursa olsun içindeki vücutla alakası yoktur Mensur şiir ise vezin ve kafiyeden kurtulmuş şiirdir; vücudun güzelliği veya çirkinliği meydandadır. (…)”
“- Sizce şiir nedir?”
“- Şifahi bir güzellik ifadesidir ‘Güzel’ tarif edilemediği için şiirin de tarifi mümkün değildir. Bana göre şiir bir teksif vasfını taşımakla beraber, ani, kendiliğinden gelen bir buluştur Emek, yani kafiye ve vezin ustalığı değil. ifrazattır vücudun sıhhati için diğer ifrazlar nasıl lazımsa aklın sıhhati için de bu ifrazat bence lazımdır (…)”
“- Şiirleriniz mantıksızlık ve manasızlıkla itham ediliyor.”
“- Evet. şiirden mantığı ve manayı çıkaran şairler vardır Onların en manifu ve en büyüğü Arthur Rimbaud’dur Onun mensur şiirlerini teşkil eden cümlelerde mana ile mantık mevcut olduğu halde
heyeti umumiyesinde mana ve mantık yoktur. Benim en çok beğendiğim şairin Rimbaud olduğunu da ilan edebilirim.”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir